13 Ekim 2010 Çarşamba

sonra çürüme başlar


Beş yaş insanın en olgun çağıdır; sonra çürüme başlar. Ben Alper Kamu. Birkaç ay önce beş yaşına bastım. Doğum günüm yaklaşırken vaktimin büyük kısmını pencerenin önünde, dışardaki insanları izleyerek geçiriyordum. Hızlanarak, yavaşlayarak, türlü sesler çıkararak ve bir yerlere bakarak yaşayıp gidiyorlardı. Bir gün onlardan biri haline geleceğimi düşünmek beni hasta ediyordu. Ne yazık ki bundan kaçış yoktu. Zaman acımasızdı ve ben de hızla yaşlanıyordum. Hayatımdaki tek iyi şey artık anaokuluna gitmek zorunda olmayışımdı. Zarardan kâr. Uzun süre annem ile babama anaokulunun bana göre bir yer olmadığını anlatmaya çalıştım aslında. Bütün rasyonel dayanaklarıyla. Hiçbir işe yaramadı malesef. İlla ki uykumda kan ter içinde tepinmek, servis minibüsü kapıya geldiğinde küçük çaplı bir sinir krizi geçirmek gibi yöntemlere başvurmam gerekti derdimi anlamaları için. Kepazelik. İnsanı kendinden utandırıyorlardı.


Oğullar ve Rencide Ruhlar, Alper Canıgüz

3 yorum:

A.Y. dedi ki...

Bana işkence gibi gelen 11 senelik sıkıcı okul hayatımdan sonra, şimdi istediğim gibi yaşayabiliyorum.

GüL'ümse :) dedi ki...

Ilginç ve etkileyiciydi tesekkürler

yapragingozyaslari dedi ki...

çok farklı bir kitap. bence kesinlikle okunmalı. farklı bir tecrübe..